Ik heb ruzie met iemand... een familielid. Ze zit bij mij in de klas, helaas. Ze heeft me uitgescholden en hard geraakt, op men nog wel. Lef heb je hoor, als je zoiets op msn moet zeggen. Maar oké, ze heeft me dus gekwetst. Hoe? Door dat ze dingen over me weet. Ze weet waar en hoe ze me kan raken, en gebruikt dat tegen mij. Nee, inderdaad, ze is minder aardig dan als ze er uit ziet.

Eventjes was de ruzie, die in maart is begonnen, afgekoeld. We negeerden elkaar gewoon en haatten elkaar in stilte. Zo had niemand er last van en konden we beide verder gaan met ons leven. Maar zij heeft weer een zet gedaan, één die niet gelukt is overigens. Alle zetten die tijdens de ruzie zijn gedaan, zijn van haar. Maar nu is het mijn beurt, nu moet ik terug slaan. Maar hoe? Moet ik keihard, recht in haar gezicht terug slaan, met de kans dat ze dingen tegen mij kan gebruiken? Of moet ik zachtjes toeslaan, zodat ik save blijf, maar het het risico dat het niet gaat werken?
Natuurlijk, met weinig informatie gaat oordelen moeilijk, dus geef ik jullie nog wat informatie. Onderaan deze log staat het hele msngesprek en hier direct onder staan de vorige zetten die zij heeft gedaan. Schaam je niet om een bericht achter te laten.


Zet 1: Wat doe je als mensen je vragen waarom je iemand op msn uitgescholden hebt? Dan ga je ontkennen, leugens verzinnen. En ja, dat heeft zíj dus ook gedaan. Welke leugen? Nou, een leugen die haar ouders niet geweldig leuk gaan vinden. Want ja, welke ouder vind het nou leuk om te horen dat zijn of haar kind zoiets zegt? Wie vind het nou leuk om te horen dat het, volgens je dochter, een rampgebied is thuis? Dat je moeder dingen naar je gooit en je broer onhandelbaar is?
Oh, maar wat als het geen leugens waren? Misschien vergis ik me wel. Ha-ha, niet dus. Kom op, ik ben haar nícht. Ik zou het wel weten als het er bij hun thuis zo aan toe ging. En zelfs was dat zo, dan is het geen reden om mij uit te gaan schelden.

Zet 2: Wat zegt zij als mensen naar de oorzaak van de ruzie vragen? Dat ik ben begonnen... ÍK! Dat ik haar "zomaar" begon uit te schelden. Dat alle schuld bij mij ligt. Ach, kom op zeg, zonet was het nog de schuld van haar thuissituatie.

Zet 3: Haar moeder, mijn tante, deze blog doorspelen. Mij zwartmaken, het zo laten lijken dat ik een ontzettend depressief iemand ben. En ja, binnen een dag wist mijn moeder het ook. Van haar heb ik het gehoord. Mijn nichtje dacht zeker dat mijn ouders mij vanalles gingen vragen enz. Há, verkeerd gedacht! Ze hebben er alle respect voor dat ik een online dagboek heb voor als ik mij kut voel. Há, deze zet is mislukt, jammer.

En dan hier het langverwachte msngesprek. Geniet er van. Mijn tekst is dikgedrukt


heej wil je even die dingen van engels naar me sturen ik ben mijn boek vergeten en morgen hebben we die kut mondeling
maar wel ff fia mail
Godver :. Volgensmij liggen die van mij ook nog in men kluisje, w8 ff, ff kijken
als dat wel zo is wil je ze dan van iemand anders vragen en naar mij toe sturen?
Kut, heb die van idd niet bij me. Wijf, aan wie zou ik dat dan moeten vragen?
wtf hoe praat je tegen mij
nou aan iemand op msn misschien
Der is niemand van school online =,=
nou misschien straks wel
En ik praat hoe ik wil
beter doe je dat niet
Screw you
ga emos neuken
Doe et zelf
whaha nee ik ben geen kanker emo he;)
Tsss, racist
racist tegen emos wie niet
=,=
Sneu, erg sneu kind...
beter ga je naar jezelf in die spiegel kijken
Kan niet, der staat hier geen spiegel
allemaal geknapt zeker door die face van je
ga niet stoer lopen doen in het echt kijk je naar de grond
duzzsss tazzz beter doe je dat niet
Wtf, nu volg ik jullie echt niet meer
nee dat krijg je als je nooit de straat op gaat
Dat, of jullie zijn gewoon een stel hersenloze imbecielen
neej gaat moeilijk he als je op havo zit met je lage cijfers
Zegt wie? –naam- die de havo nog niet eens kan halen?
godverdomme moet je hier komen ik neuk je
ga weg met je poep hoofd
Emo !
Oh mama ik ben zoooo emotioneel
ga vrienden zoeken ofso inplaats je tijd te verneuken aan die tering computer dag en nacht
Ik niet veel vrienden, maar wel échte. Kun je van de jouwe niet zeggen
Whaha fakerd
noem die vrienden dan motherfocker
allemaal via internet of niet snol
Tuurlijk niet, sneu kind =,=
Wajoo als ik jou tegen kom :S
poep ik op je face
Schat ,,
luisetr
ik heb alleen maar echte vrienden weetje
ik ben zowat dag en nacht op de straat
en jij zit met je focking ass op die stoel van je
So what?
beter ga je niet arrogant doen je komt der nog wel achter
Wie doet hier nou arrogant?
kijk in de spiegel en ik hoef niks meer te zeggen
Mooi, want ik heb nou ook niet bepaald behoefte om nog wat van je te horen
beter
als ik jou kop zie draai ik me om je hoofd is het lelijkste van het land
Wow, wist niet dat jij niet uit nederland kwam dan
wat lul je tsjong
met wie was je op dat feest vrijdag he? je vrienden ?
whaha, je snapt em niet
Nee, ik was op het feest met mensen die ik haat, nou goed?
nee je ziet het verkeerd, je waas op het feest met mensen die jou haten
Daarom gaan ze ook nog met mij om. Natuurlijk, had ik moeten weten
ja ze vinden jou allemaal zielig hoor maar dat zie jij niet
Ohja, dat hebben ze namelijk tegen jou gezegt hé, dat ze mij zielig vinden.
Hé, maar had jij niet gezeg: ' ik hoef niks meer te zeggen'? Ik hoor je nog steeds praten anders
ooehhh bijna dizsz maar net niet helemaal
ja en ik heb dat gehoord omdat het toevallig mijn vrienden zijn en ze mij wel mogen
jij hoort focking niks want je hebt de hele dag die fucking mp3 van je in met je kk japanners erop
Oh, dus als ik aan hun vraag of ze tegen jou gezegt hebben dat ze mij zielig vinden, dan zeggen ze ja?
nee dat durfen ze je niet in het gezicht te zegge
je komt der nog wel achter
Jah joh
Jij, de trut die er niet om geeft dat ze anderen een kutgevoel geeft
Echt joh, jij bent degene die vriendloos achterblijft
net als in de bus,, je denkt dat je vrienden hebt maar je zit uiteindelijk allen
en dat zeg jij
jaah tuurlijk joh droom lekker verder
ik weet wie mijn vrienden zijn :@
Welke? Degen waarmee je zogenaamd rondhangt of die in je hoofd zitten?
In mijn hoofd? dat is wel errug zielig bedacht hoor
maar ga weg
Waarom zou ik Weg gaan? Jij begon tegen me te praten
ik heb nog een leven
Ik hoop serieus dat je één of andere kloteziekte krijgt. Echt, dan zou ik me kapot lachen
whahaaa ga toch naar afrika ik hoop dat je aids krijgt ofso

Waarom weten mensen niet wanneer ze hun mond moeten houden? Waarom kunnen mensen je niet gewoon laten geloven wat je wilt? Waarom mag je niet denken dat je uiterlijk best wel meevalt en je eigenlijk wel tevreden kunt zijn met hoe je bent? Waarom moeten mensen je zo nodig ‘wakker schudden’? Het is nergens voor nodig. Leven in een waas, een illusie, is toch veel prettiger dan de harde waarheid onder ogen zien?

Mijn tranen waren opgedroogd voor een tijdje. Ze lieten zich niet meer zien en soms maakte mijn hart zelfs een sprongetje van geluk. Ik voelde me goed, geweldig bijna. Maar net, nét toen ik me helemaal super ging voelen, sloeg iemand alles kapot. Met een grote, harde hamer werd het glas van illusie kapot geslagen. Scherven vlogen door de lucht en verdwenen nog voordat ze de grond konden raken. Één scherf raakte mijn borst. Mijn hart voelde het en begon te huilen. Tranen van verdriet en verborgen angst en woede vloeiden zowel binnen, als buiten mijn borstkas. Ik voelde het bloeden van ongeluk en koken van haat. Waarom moest alles weer verpest worden? De barsten waren eindelijk weer gelijmd en de littekens waren weer vergeten. Mijn wangen zijn weer nat, een vreemd gevoel. Ik wil dat het stopt. Laat mijn hart weer lachen, stralen, huilen van geluk.
Te laat. Ze hebben het verpest. Niemand die de scherven op gaat ruimen. Niemand die zelfs maar een bezem voor mij pakt. Ik moet het alleen doen, met mijn blote handen. Het snijdt, doet pijn, het bloedt. Tranen vermengen zich met de rode vloeistof die vloeit vanuit het gat in mijn borst. Mijn schreeuw galmt door de ruimte, maar niemand die het hoort. De deur is op slot, mijn eigen schuld. De sleutel is kwijt, weg gestopt of misschien wel voor altijd verdwenen. Een kleine glimlach op mijn gezicht. Niemand die mij nog kan storen. Niemand die mij kan zien huilen. Niemand die mijn geschreeuw kan horen. Misschien dat ik toch nog kan genieten van de gedachte aan rust. Ik ben al kapot, alweer. Lijm is niet meer nodig, het hoeft niet meer. Sterven in vrede, een vooruitzicht dat alle pijn verzacht.
Ik kan er wel aan wennen, misschien.

Ik heb hier al lang niet meer geschreven. Te lang misschien, of net niet lang genoeg. Ik weet niet eens waarom ik de laatste tijd geen zin meer had om hier iets te schrijven. Misschien omdat ik me goed voelde, geweldig zelfs, en dit niet nodig had op het moment. Of juist omdat ik me zo rot voelde, dat alles wat ik probeerde te schrijven uit elkaar leek te vallen, nog voordat ik de letters op het scherm kon laten verschijnen. Of misschien, heel misschien, is het beide. Van beide een beetje maar van geen genoeg.

Ik voel me niet rot genoeg om iets te schrijven en ook al lijkt alles de laatste tijd weer op zijn pootjes terecht te komen, kan ik niet zeggen dat ik er van geniet. Op school gaat het beter nu. Ik heb een onvoldoende weggewerkt en hoewel ik op mijn vorige rapport 4 onvoldoendes stond, lijkt het nu veel beter te gaan. Ik zou me goed moeten voelen. Ik zou de hele dag dolblij rond moeten lopen. Alles gaat goed en er word vaker tegen mij gepraat dan eerder dit jaar. Zou ik niet het gelukkigste meisje ter wereld moeten zijn? Goed, ik geef toe dat ik me even zo heb gevoeld. Even een dagje. Ik voelde me geweldig, alsof alles toch nog goed zou komen. Maar... waarom is dat nu ineens over? Het gevoel van gisteren. Écht van gisteren. Het is weg. Er is een leegte voor in de plaats gekomen, alsof wat er toen was er niet meer toe doet. Alsof ik me weer moet bewijzen, keer op keer en zonder een keer een dagje rust.
Ik houd het niet vol. Je goed voelen is iets wat een onvergetelijk gevoel is. Iets wat er voor zorgt dat alles om je heen er een stuk lichter uit ziet. Maar zo'n gevoel is snel weg. Te snel, en het verdwijnt zonder een spoor achter te laten. Nee wacht, het laat wel een spoor achter. Je zou zeggen dat het in het niets verdween, maar als je dat denkt zit je fout. Het lege gevoel dat het achter laat is genoeg om te bewijzen dat het er ooit was. Onzichtbaar voor de omstanders, maar duidelijk voelbaar voor degene die in het midden staat. Omgeven door mensen, maar alleen in het hart.

Natuurlijk weet is dat jezelf steeds weer opnieuw bewijzen bij het leven hoort. Maar toch, is er nergens een pauze? Een pitstop om even uit te blazen en het gevoel vast te binden. Een plek om het op te sluiten, zodat je zo nu en dan een kijkje kunt nemen en het vast kunt houden. Heeft de bus nooit eens autopech zodat je even moet wachten tot het gemaakt is en een moment rust hebt? Een kleine pauze bij het benzinestation zodat je even op adem kunt komen?
Natuurlijk staat de bus wel eens stil. Een opstopping op de weg of een tijdje in de file. Maar in een benauwde bus wachten tot je weer verder kunt is iets anders. Ik heb behoefte aan lucht. Even wat rust en een kans om weer zonder problemen adem te halen. Zonder dat iemand je stoort of onderbreekt. Gewoon een moment voor jezelf alleen. En misschien, als er iemand langs komt die geeft om wat er in je om gaat, een paar armen om je heen. Iemand om samen een pauze mee te nemen. Om samen even diep adem te halen en de bus weer in te stappen.

Tranen stromen. Gedachten gaan voorbij. Misschien moet ik stoppen. Geen stap meer verder zetten. Wachten tot het allemaal over is. Ik kan aan iemand vragen of ze me gezelschap willen houden. Wachten samen met iemand anders is minder pijnlijk, prettig zelfs.
Maar... wil ik dat wel? Wil ik wel dat er iemand naast mij komt zitten? Het zou niemand kunnen zijn aan wie ik mijn hart al heb toevertrouwd. Zij hebben het laten vallen. Mijn vertrouwen gebroken, zonder er voor te betalen of er iets als ruil voor terug geven. Ik had het kunnen weten. Ik had het moeten zien. Ik had het moeten zien voordat het gebeurde. Het zou minder pijn hebben gedaan. Misschien helemaal geen pijn.

Het is als wachten op de bus. De bus naar het geluk, of het einde van alles. De spanning of je wel de goede neemt, en niet op een verkeerde plek terecht komt. Dat laatste zou zonde zijn namelijk. Alles voor niets gedaan en voor niets geleefd zoals je tot nu toe hebt gedaan.
Daarom moet je ook goed uitkijken voor je iets doet. Voor je op de bus stapt en een levensrichting kiest. Als je de verkeerde keuze neemt, is je leven verpest.
Er zijn mensen die niet goed uitkijken. Ze steken over zonder te letten op waar ze naar toe gaan. Soms halen ze zelfs de bus niet. De straat is gevaarlijk als je zonder te kijken oversteekt. Niet iedereen is even aardig en niet iedereen aarzelt voor ze je pijn doen. Er zijn maar weinigen die je de tijd geven om op tijd weg te springen om zo de klap te ontlopen. De meesten rijden in één stuk door, zonder achteraf te kijken naar het leed van de ander.

Nu maar hopen dat ik de goede keus maak wat betreft de bus. Even wensen dat er ik de weg veilig over kom. Gewoon niet te dicht bij de automobilisten in de buurt komen. Zolang ze niet bij je kunnen komen, kunnen ze je ook niet omver rijden. Het moet zo lukken, ik heb geen tijd om een ander plan uit te denken namelijk. Ik zie de bus al aankomen.

Ik keek zonet in de spiegel. ‘Goh, mijn haar is een stuk langer dan ik me herinner,’ ging er als eerste door mijn hoofd.

Is het vreemd dat je zoiets denkt wanneer je jezelf in de spiegel ziet?
Ik hou niet van spiegels, ik word er onzeker van. Rotdingen zijn het. Jezelf kwellen met je spiegelbeeld waar je meteen tranen van in je ogen krijgt, waarom zou je jezelf zoiets aan doen? Meteen is je hele dag kapot. Dit is dan ook de reden waarom ik er nog niet eens één keer in de maand in kijk. Misschien kijk ik twee keer per maand in het raampje van de oven, dat glas is donker en ik hoef mijn gezicht niet te zien. Zonder moeite kan ik dat beeld ontwijken en mij richten op mijn haar, het enige pluspunt aan mijn uiterlijk.
Maar het is toch niet gewoonlijk dat het je ineens opvalt dat je haar een wijsvingerlengte langer is dan jij je herinnert? Zo lang is het toch niet geleden dat ik in de spiegel durfde te kijken? Zo bang ben ik niet, toch? Zo eng is het niet om jezelf te zien, anderen doen het constant… als ze aandacht aan je besteedden tenminste.

Spiegels. Ik haat ze. Ik haat ze meer dan ik iemand ooit gehaat heb. Ja, haat is een groot woord. Een te groot woord om aan mensen toe te vertrouwen, maar toch is het zo.
“Ogen zijn de spiegels van de ziel.” Welke idioot heeft dat bedacht? Hij had in elk geval geen gelijk. Ogen zijn geen spiegels en spiegels zijn geen ogen. Ogen kunnen liegen, spiegels niet. Ogen kunnen anderen niet verwonden wanneer ze niet meer bruikbaar zijn, maar met de scherven van een kapotte en even onbruikbare spiegel kun iemand dodelijk verwonen. Ogen gaan niet alleen uit van het uiterlijk en laten dan ook alles behalve dat zien. Spiegels zijn echter oppervlakkig en geen gevoel is daar van af te lezen. Het gaat alleen om het uiterlijk.

Als je niet kapot gaat van schaamte wanneer je langs een spiegel loopt en een blik in deze voorwerpen zo graag mogelijk vermijdt, kun je dit stukje tekst niet begrijpen. Je kunt zeggen dat ik mij niets moet aantrekken van mijn uiterlijk en het alleen maar om het innerlijk gaat, maar zoiets bereikt mij niet wanneer ik niet zeker weet of jij door hebt hoe het voelt. Jezelf met een positief gevoel bekijken is moeilijk, bijna onmogelijk zelfs… voor mij althans.

Negeer dit maar. Negeer deze hele blog maar. Ik hoef geen geruststellende woorden en lieve zinnetjes. Ik hoef geen valse liefde, die duurt toch nooit lang. Het effect van de woorden is maar kort en niet echt effectief. Het is niet wat ik nodig heb en het is niet wat er op mijn verlanglijstje voor kerst staat. Het enige wat ik wil is een beetje rust, voel je dus niet verplicht om hier op te reageren. Leef je eigen leven en laat mij maar met rust, daar word tenminste één persoon beter van.

Niet alles is wat het lijkt.

Vandaag het laatste uur, hadden we keuze beroep. Een extra lesuur dat je in de derde krijgt en waarbij je allemaal tests moet doen voor je toekomstige profiel. Vandaag deden we een paar van zulke tests. Één daar van ging over je persoonlijkheid. Over je motivatie, hoe je met anderen om gaat… aan de hand daarvan word gekeken voor welk beroep je geschikt bent.
Ik had de tests gedaan en kreeg van de lerares te horen dat we de tests naar iemand die je goed kende moesten doorsturen, zodat ze konden invullen hoe zíj zagen hoe jij in elkaar zit. Dan kun je jouw eigen uitslag met die van hun vergelijken.
Deze opmerking maakte meteen een kettingreactie aan gedachten bij mij los. Heb ik wel zo’n iemand? Iemand die mij écht door en door kent. Misschien mijn ouders, maar de lerares had het over ‘een goede vriend of vriendin.’
De mensen uit mijn klas? Nee, die weten niet wie ik ben. Die weten hoogstens mijn naam en leeftijd. Heb ik veel andere vrienden? Vrienden die ik vaak zie en die mij écht kennen? Die weten hoe ik mij voel en wat er door mijn hoofd gaat? Nee, die heb ik niet. Ik heb wel een paar mensen die ik via het internet ken, maar kennen die mij echt goed? Hebben die mij ooit al gezien in een andere omgeving dan een msngesprek? Hebben ze ooit gezien waar ik woon, op wat voor school ik zit of hoe ik mij gedraag in het bijzijn van andere mensen? Nee. Ze kennen alleen de computer-mij. Degene die ik ben wanneer mijn gezicht verborgen is en ik de blikken van degenen met wie ik praat niet hoef te zien. Dan zien ze degene die naar boven komt wanneer ik mijn eigen stem niet hoef te horen tijdens het praten. De lossere ik. Degene die dan alles durft te vertellen tegen iedereen. Niet de echte ik.
Deze gedachte bracht mij meteen op een andere. Een gedachtegang en een vraag. Een vraag waar ik nog steeds niet uit ben. Een vraag die mij dwars zit en zich toe heeft gevoegd aan mijn collectie van andere onopgeloste raadsels. De vraag wie ik nou eigenlijk ben.
Als er mensen waren die wisten hoe ik écht ben, hou zouden ze dan antwoorden? Hoe zouden ze vertellen hoe ik in elkaar zit? Ik kon geen antwoord krijgen op die vraag. Niet omdat ik niet weet hoe en wat ik uitstraal en hoe anderen dat zouden zien, maar omdat ik niet weet hoe ik ben.
Ben ik het stille, droevige, alleen zittende meisje dat de ene depressieve vraag naar de andere stelt? Het onsociale mens zonder vrienden? Nee toch? Ben ik dan écht niets meer dan enkel een stereo type? Iemand met dezelfde standaard karakter als duizenden andere mensen op deze aarde? Het personage zonder diepte? Enkel een type? Geen karakter? Geen persoonlijkheid? Geen enkele ontwikkeling? Er moet toch iets onder die bovenste laag zitten, niet dan?
Misschien ben ik wel gewoon niet meer. Een eenzame ziel, zoekend naar een licht in het duister van het niets. Klinkt best wel poëtisch, niet dan? Iets wat je in gedichten terug zou vinden. Een zin die thuis hoort in van die mooie oude, diepe verhalen. Verhalen vol raadsels en zinnen die enkel iets betekenen wanneer je de taal van het oude begrijpt. Ik houd van die verhalen. Je kunt er zo heerlijk bij wegdromen en de zinnen apart kunnen bij de één iets totaal anders betekenen als bij de ander.

Mensen zijn er om te liegen. Om te doen alsof ze je mogen en om je vervolgens met een enorme smak tegen de grond te slaan. Om niet te zien welke wonden ze maken, keer op keer, dag na dag.
Maar waarom zouden ze ook die levensstijl veranderen?? Wat is er leuk aan aardig zijn tegen anderen? Het is niet grappig. Het verveeld na een tijd en het effect is altijd hetzelfde: een glimlach.
Anderen kapot maken is echter wél grappig. Je kunt anderen uitlachen en de reactie is altijd spannend. Zal diegene huilen? Voor het eerst eens terug bijten? Of gewoon zoals altijd stil blijven zitten en wachten tot het over gaat. Maar het gaat niet over. Dat gaat het nooit. Niet als je je zo gedraagt.
Om niet gebroken te worden moet je van je af bijten. Dan moet je even harteloos zijn als degenen die je keer op keer neersteken met hun woorden. Jammer dat niet iedereen dat kan. Jammer dat niet iedereen dat wíl Niet elk mens kan zo’n situatie aan, en dat is jammer. Het is namelijk niet makkelijk om alles buiten te sluiten. Om je blik strak te houden en de tranen niet te laten lopen.
Nee, het leven is niet makkelijk en dat is het ook nooit geweest. Dat zal het ook nooit zijn en dat weet ik. Dat weet jij ook en dat weet iedereen. Daarom zijn enkelen zo. Daarom worden woorden zo vaak als steekwapen gebruikt en daarom zijn de daken wan flatgebouwen ook zo razend populair om van af te springen.
Waarom is dat een reden om anderen het dal der wanhoop in te dreigen? Omdat als je dat bij iemand anders doet, mensen denken dan zelf bespaard te worden, en meestal werkt het nog ook. Maar nooit voor lang. Zo gemakkelijk kom je er niet mee weg, zo zit de wereld niet in elkaar. Iedereen moet dezelfde lijdensweg ondergaan, sommigen wat eerder en heviger dan anderen. Dit verschil is er en daar moeten we mee leren leven. Dit maakt ons menselijk… en doodongelukkig.

Denk nou niet dat ik gepest word. Dat ik altijd alleen zit en elke avond huilend in slaap val. Nee, zo zit het niet.
Ik word niet gepest. Er is maar 1 iemand die mij zo nu en dan een messteek in mijn rug geeft en daar valt mee te leven. Ik moet er alleen voor zorgen dat de woorden mij niet raken. Mij niet bereiken zou nog beter zijn, en dat is dan ook de reden waarom muziek alles is voor mij. Waarom ik daar meer om geef dan om de meeste mensen en waarom ik mijzelf meteen van kant zou maken mocht ik ooit doof worden. Het is mijn leven en mijn manier van leven. Geen dag gaat voorbij zonder muziek en mijn mp3 is mijn beste vriend. Vind het maar overdreven, maar zo is het nou eenmaal.
Ik zit ook niet altijd alleen. Hoogstens 4 lessen per dag. Maar ik ben er aan gewend. Vorig jaar zat ik écht elke les en elke dag alleen. Dat is over, ook al ben ik nog steeds bang dat het zichzelf herhaald. Ik zit steeds vaker alleen en ik heb steeds minder gesprekken met de mensen om mij heen. Simpelweg omdat ik geen kans heb om met iemand te praten. Het liefst wil ik met mijn knieën opgetrokken in een hoekje wegkruipen en huilen tot ik niet meer kan. Ik weet ook niet waarom, maar die behoefte heb ik nou eenmaal de laatste tijd. Misschien is de oorzaak te weinig slaap. Misschien is het de enorme hoeveelheid ongeluk en mijn rampzalige cijfers. Misschien ook wel de eenzaamheid die beetje bij beetje toe neemt. Geruisloos en zonder dat iemand het merkt. Het is niet te zien, alleen te voelen. Het is een ziekte. Je ziet het niet aankomen. Je voelt niet hoe het bezit neemt van je lichaam. Maar wanneer het zo erg is geworden dat het opvalt, dat je het zonder problemen voelt, is het al te laat. Er is niets meer aan te doen. Misschien dat het nog over gaat met wat moeite en maanden lang de tijd. Maar de littekens blijven. Nooit meer word het hetzelfde en nooit meer zul je je voelen zoals er voor. Jammer. Je hebt zojuist de halte naar geluk gemist.

Ik wou dat ik kon vertellen hoe ik mij voel. Of ik kapot ga van verdriet of voor het eerst in tijden weer gelukkig ben. Dat tranen weer een grote rol spelen in mijn dagelijkse bezigheden of dat er vaker een glimlach op mijn gezicht te zien is.
Jammer dat ik dat niet kan.
Jammer dat ik niet weet wat er in mijn hoofd om gaat, en al helemaal niet hoe ik het moest verwoorden als ik het wél wist.

Het ene moment voel in mij geweldig. Dan heb ik goede hoop voor wat er komen gaat en heb ik de wind in mijn rug. Alles lijkt dan goed te komen en het ziet er naar uit dat ik mijzelf weer zonder schaamte geweldig kan voelen.
Verdriet, verwarring en niet te omschrijven pijn verpesten dat moment weer. Ik begin te twijfelen. Kan in mijzelf wel zo super voelen? Waarom zou ik denken dat alle problemen uit de wereld zijn? Want dat is niet zo. Ik verbeeld het me alleen maar. Ik wil dat het zo is, ook al weet ik zelf goed genoeg dat het niet zo is. En zelfs als het wel zo zou zijn, waarom zou ik me dan zo gedragen? Ik heb het recht niet om mij zo te voelen. Waarom zeg ik hier niet. Het zou klinken als absolute onzin, enkel en alleen omdat jullie de rest van het verhaal niet kennen. Nee, ik heb geen zin om dat hier t vertellen.
Misschien later...

Nog steeds weet ik niet hoe ik mij voel. Meestal word dat wel duidelijk als ik alles hier opschrijf en ik alles even op een rijtje heb gezet.
Deze keer niet dus.

Ik wil schreeuwen. Huilen. Lachen. Alleen zitten om wat tijd voor mij zelf te hebben. Niet meer toekijken hoe anderen lachen en lol hebben terwijl ik eenzaam aan een tafeltje zit. Ik wil iemand om mij vast te houden en nooit meer los te laten. Tegelijkertijd wil ik dat iedereen uit mijn buurt blijft en niemand mij aanraakt.
Misschien wil ik wel gewoon wat aandacht. Een arm om mijn schouder of iemand om lief te hebben. Maar aan de andere kant... Ik zal de eenzaamheid missen. De kans om jezelf af te sluiten van iedereen om je heen en toe te kijken hoe ze steeds verder van je weg drijven. Hoe ze je vergeten en hoe je steeds maar weer, over en over, alleen achter blijft. Fascinerend om te zien hoe zoiets in zijn gang gaat.
Maar... Dat wil ik niet. Niet nog een keer. Of wel? Misschien zou alles beter worden als ik wat meer om mij zelf ging geven. Maar dat kan ik niet zoals ik nu ben. Wat ik daar voor moet doen is soms even een maaltijd over slaan. Iets minder eten en soms misschien even honger lijden. Wie nooit wil zijn moet pijn lijden, niet dan? Nee, zo moet ik niet denken. Het is niet gezond. Maar toch... Zulke gedachten helpen. Het kleine beetje hoop dat daarmee de problemen vanzelf weg gaan. Ik hoef mijzelf alleen maar in te houden wanneer in mijn broodbakje kijk en er maar één opeten in plaats van alle twee. Mijn maag rommelt dan even, maar ik raak er wel aan gewend. Ik moet gewoon even doorbijten. Even de tijd nemen om mijn nieuwe levensritme vol te kunnen houden. Dan komt het wel weer goed.

Ik weet niet hoe ik moet denken. Mijn eigen verstand zegt iets anders dan wat de mensen om mij heen tegen mij zeggen. Hoewel ik ze toch zo graag zou willen geloven, kan ik dat niet. Mijn ogen bedriegen mij niet. Het is niet zoals zij willen dat het is, en zij weten het. Ze weten het en ze weten dat ik het ook weet. Toch blijven ze liegen. Liegen in de hoop dat ik ze geloof en het goed komt.
Jammer maar helaas, zo gaat het niet. Ik geloof niet meer wat wie dan ook zegt. Ze liegen te veel en ik weet niet wat of wie ik nog moet geloven. Het spijt me voor hun dat ik niet zo ben hoe ze willen dat ik ben, maar ik werk er aan. Ik kan veranderen en misschien zullen er dan mensen zijn die wél naar mij om willen kijken en die mij níet aan het einde van de rit uit het karretje schoppen. 

Ik dacht dit schooljaar opnieuw te kunnen beginnen. Om vrienden te kunnen maken en niet weer het hele jaar alleen te hoeven zitten. Ik dacht serieus dat ik dit jaar vrienden zou maken! Blijkbaar niet dus. Leuk, dacht ik net dat ik weer eens een geméénde glimlach kon laten zien in plaats van die reflex die telkens naar boven komt wanneer iemand mij aanspreekt, maar waar ik weinig van meen.
Ik zat bij duits, naast een 'vriendin'. Ik ben ongelofelijk slecht in sociale contacten en mensen vertrouwens, dus zit ik altijd naast haar -ze is de enige met wie ik bevriend ben op het moment, denk ik-. We zaten met z'n tweeën aan een rij waar 3 mensen konden zitten (3 tafels naast elkaar dus). Zit een andere klasgenoot alleen. Wat doet die vriendin van mij? DIE TRÚT GAAT NAAST DIE KLASGENOOT ZITTEN! Nee, die klasgenoot mag niet alleen zitten, dat kan niet, dat is zielig. Maar ik mag wel alleen zitten zeker? Wat maakt het uit dat ik ondertussen kapot ga van verdriet omdat ik zeker weet dat ik dit jaar wéér telkens alleen zit. Omdat ik de eenzaamheid van vorig jaar al bijna niet meer trok, en uit die depressie werd getrokken door de zomervakantie. Nee, dat ik meteen weer de diepte in word geduwt door het mens van wie ik dacht dat ze een tweede kans verdiende, nadat ze me vorig jaar óók heeft laten zitten.
Ja? ROT DAN OOK MAAR EEN END OP! Ik trek het niet meer. Niet nog een heel jaar lang. Als dit jaar hetzelfde gebeurt als vorig jaar stop ik gewoon. Dan hou ik er gewoon mee op, met alles. Ik wil niet nog een jaar lang elke dag kapot gaan van de pijn en in de les moeite moeten doen om mijn tranen in te houden. Het doet gewoon f*cking veel pijn! Ik wil het niet meer, niet nog eens!

~♥~

You broke my heart,
You broke my soul.
You broke the reason,
Of me living,
On this world.

You made me cry,
You made me screem.
You are the reason,
Of the pain,
And me screaming,
All night long.

You destroyed my dreams,
You killed my spirit.
I will never forgive you,
For letting me fall,
Deeper and deeper.
I would never forget,
The reason that I cry,
And want to forget,
That life will continue,
Until I close my eyes,
And sleep forever.

Zo he! Voor het eerst in tijden dat mij eens iets goeds gebeurt. En ook voor het eerst in jaren dat ik eindelijk  weer eens een aardig levend wezen ben tegen gekomen.
Nee, ik lieg niet, er bestaan echt nog aardige mensen! Het is geen mythe zoals ik zo langzamerhand was gaan denken, ze leven echt nog. Geen verbeelding, geen gevolg van droogte of ondervoedig, het was gewoon een echt levend mens. Ik had neit gedacht dit nog mogen me te maken.

Wat ze deed om zo aardig over te komen? Ze gaf mij een compliment. Het was niet zomaar een compliment, ze gaf als totaal onbekende een compliment over iets waar ik vorig jaar om gespest werd en nu nog opmerkingen over krijg.
Natuurlijk zijn er vast wel persoontjes die willen weten wat dat bijna schrikwekkend vreemde fenomeen dan wel is waarom zij zo aardig over kwam. Dit is dan wat er ongeveer gebeurde:

Ik stond in de gang van de school op 1 van de vele televisietoestellen naar teketect te kijken of er voor morgen ook wat lessen vervielen. Zoals altijd had ik mijn handschoenen aan. Zwart met wit gestreept, een witte schedel en zonder vingertoppen. Ik had mijn mp3 aan, maar kon het nog wel horen wanneer iemand iets tegen mij wou zeggen omdat ik die Zachter moest zetten om niet betrapt te worden onder duits, maar dat doet er niet toe...
Mij klasgenoten waren al doorgelopen naar de kluisjes om hun jassen te pakken en naar huis te vertrekken. Omdat ik nog even de laatste pagina wou zien bleef ik nog even staan.
Opeens voel ik iemand op mijn schouder tikken. Ik denk dat het een vriendin is of iets in die richting, dus ik draai mij om. Inplaats van dat ik in het gezicht van een vriendin of een klasgenoot kijk zie ik dat het een totaal onbekende is. 
'Leuke handschoentjes heb je,'  zecht ze en glimlacht. Voor het eerst in mijn leven heb ik positief commentaar op mijn handschoenen! Ik heb haar dan ook met een breden glimlach bedankt. Op de laatste pagina van teletext ben ik vergeten te kijken, maar dat maakt weinig uit. Mijn dag was weer goed en meteen was ik een stuk vrolijker.
Nog redelijk verbaast en half in shock door deze plotselinge verandering in het standaart menselijke gedrag ben ik nog even blijven staan en daarna weer naar de kluisjes vertrokken. Jammer dat ik niet iets terhad gezecht over wat ze om haar nek droeg, het was een leuk sjaaltje namelijk.